فکر می کردم نقاشانی که گوشه و کنار خیابان های فلورانس نقاشی و یا کاریکاتور چهره مردم را می کشند ومی فروشند، هر جا دوست داشته باشند بساط می کنند، اما این طور که دوست نقاشم می گفت این کار در فلورانس حساب و کتاب دارد و سالی یک بار بین این نقاشان مسابقه برگزار می شود و برنده ها می توانند در جای مشخصی بساط نقاشی شان را پهن کنند.
من به خیال اوضاع آموزش هنر در بعضی جاها توی مملکت خودمان بودم که طرف را از بغل خیابان بر می دارند و می گذارند وسط و بقیه هم شروع می کنند به استاد – استاد زدن و یادم آمد اصلا اسم کوچک خیلی از ماها "استاد" است، اگر مهندس یا دکتر نباشد.

بعضی از بچه های دانشکده هنر چند یورویی به شهرداری می پردازند و با اجازه شهرداری ، کف بعضی خیابان ها نقاشی می کشند. معمولا دور نقاشی شان چند تا کاسه هم می گذارند و ملت برای شان پول می ریزند. البته قیمت گچ پاستل مثل بنزین! اینجا گران است و این طفلک ها خیلی که کاسبی کنند پول گچ و شهرداری را در می آورند. شب هم ماشین شهرداری می آید و کف خیابان و نقاشی آنها را می شوید و می فرستد توی فاضلاب.
شاید به همین دلیل، میزان خود شیفتگی این بچه ها هم کمتر از بعضی دانشجویان هنری می شود که تخم دوزرده شان را روی در و دیوارشهر های مان مجبوریم تا آخر عمر تحمل کنیم.

اصولا اینجا "کاسه گذاشتن" کار زشتی که مخصوص طبقه محترم گدا و رمال و فال گیر باشد تلقی نمی شود و هرکس که هنرش خریداری داشته باشد، کاسه ای هم برای آن خریدار و سکه اش می گذارد.
اينها معني سرافکندگي و بي کلاسي جلوی در و همسایه و خاله خان باجی شان با مال ما یورویی چند سنت فرق دارد.

توریست آمریکایی مثل مور و ملخ همه جای این مملکت ریخته است. ظاهرا بیشترین خریداران آثار هنری گالری دار ها هم همین جهان خواران امپریالیست هستند و توی رستوران ها و کافه های باحال اینجا هم همین ها پول خرج می کنند و بهترین غذا ها را سفارش می دهند.البته بالا رفتن ارزش یورو در برابر دلار باعث شده آمریکایی ها کمی دست به عصا تر دلارهای شان را خرج کنند.

يک پليس ايتاليايي- همين آقای بالایی- با آن کلاه سفید آهنی اش می گفت آمریکایی که اینجا می آید من و همه را ملزم می داند به زبان او حرف بزنیم و برایش عجیب و غیر قابل قبول است که یک نفر فقط به ایتالیایی حرف بزند و زبان او را بلد نباشد.