کم کم سه ماه مي شود که سايت کارگاه به روز نشده است. روزهای اول که محمد تهرانی عزیز خبر را اعلام کرد، آه و شيون هايي از گوشه و کنار شنيده شد اما خيلي زود مثل همه اتفاق های مشابه، توقف فعاليت سايت کارگاه هم به فراموشي سپرده و عادي شد.
يادم هست يکي دو نفری که شايد کار هايشان - به هر دليلي- در کارگاه نبود، اين طرف و آن طرف شايع کرده بودند که کارگاه از جاهايي بودجه مي گيرد!
ولي کاش اين شايعه واقعيت داشت تا شاهد وقفه- مي گويم وقفه چون مي دانم تهراني و کارگاه دوباره به فعاليتشان ادامه خواهند داد- در فعاليت کارگاه نبوديم.
فلان مجله را با ساختمان سه طبقه و امکانات ريز و درشتش مقايسه کنيد با سايتي که محمد تهراني سال ها يک تنه –هر چند که خيلي ها به او کمک مي کردند اما کارگاه با اتکا به وقت و انرژي که تهراني صرفش مي کرد زنده بود- آن را سر پا نگه داشت. توليد محتوای سايت او را با مجله هايي که حرفي جز تکرار، برای گفتن ندارند، مقايسه کنيد.
کساني که از راه انداختن يک وب سايت جمع و جور و معمولي برای تشکيلاتشان نا توانند و بودجه ها و امکانات کلاني که در اختيارشان است به خاطر بي سوادي و ناتواني شان هرز مي رود، با پول و بودجه ای که اگر دست امثال تهراني باشد، صد "کارگاه" با آن مي سازند، محصول هایي توليد مي کنند که حتي محتواي آنها اطلاعات درست و صحيح را هم عرضه نمي کند.
هيچ کس به آنها اعتراض نمي کند، تريبون در دست آنهاست و هر چه بگويند ملاک و معيار است.
عده ای مي فهمند اما روابط عمومي شان قوی است و اعتراض نمي کنند چون منافع شان به خطر مي افتد.
عده ای هم بي تفاوتند و نه توليد آن رطب و يابس برايشان مهم است و نه توقف فعاليت جاهای معدودی مثل کارگاه.