کورتنی هانت کنار پوستر فیلمش/ عکس: گتی ایمیجز

"رود یخی" اولین فیلم ِ "کورتنی هانت" 45 ساله است. بودجه فیلم در برابر رقبای دیگرش در مسابقه اسکار امسال -برای بُردن ِ جایزه بهترین هنرپیشه زن و بهترین فیلم‌نامه- ناچیز و حدود یک‌میلیون دلار بوده که مثلا حدود یک‌بیستم بودجه فیلم "میلک" است که آن هم نامزد گرفتن اسکار بهترین فیلم‌نامه است.
"رود یخی" تا امروز حدود 3.5 میلیون دلار درآمد داشته و با این موفقیت، "کورتنی هانت" مجبور نیست برای ساختن فیلم بعدی‌اش ده‌سال صبر کند؛ او گفته «ده سال برای ساختن این فیلم جنگیدم.»
توزیع‌کننده فیلم (سونی پیکچرزکلاسیکز) تصوُری از بازده اقتصادی و برخورد مردم با فیلم نداشته و نمی‌دانسته برای فیلمی بی ستاره و بودجه زیاد، که داستان کلاسیک سیندرلایی" دارد، چطور بازاریابی کند.

به هر حال، رویای ده ساله "کورتنی هانت" حالا روی پرده سینماست و غیر از 19 جایزه‌ای که تا امروز گرفته استقبال مردم، پول و اعتبار کافی برای ساختن رویاهای بعدی‌اش را هم نصیبش کرده است.
فیلم در 24 روز ِ سرد و با فیلم‌برداری این دوربین ساخته شده است. نسخه دی‌وی‌دی و blue ray فیلم هم امروز به بازار آمد.

هنوز عجیب است کسی روی دوربین عکاسی‌اش، میکروفُن وصل کند، اما کم کم این هم عادی می‌شود.
داستان این است که Canon - بعضی دوربین‌سازهای دیگرهم این ‌کار را کرده‌اند- به دوربین عکاسی EOS 5D Mark II -و بعضی دوربین‌های DSLR دیگرش- میکروفن داخلی و یک ورودی برای میکروفن خارجی، اضافه کرده است:

چون این دوربین‌های عکاسی، ویدیو هم ضبط می‌کنند -آن هم چه ویدیویی- به میکروفن نیاز دارند. میکروفنی که روی بدنه دوربین است مثل تقریبا همه میکروفن‌های داخلی، ضعف‌هایی دارد و برای کارهای با کیفیت، مناسب نیست.
خیلی خلاصه و ساده می‌خواهم از تجربه خودم -که به لطف یک دزد کامل شد*- برای خرید یک میکروفنِ خوب، بنویسم؛ شاید به‌درد کسی خورد.
این نوشته ممکن است به‌درد کسی بخورد که می‌خواهد برای دوربین فیلم‌برداری یا عکاسی‌اش میکروفن بخرد؛ یک جور راهنمای خرید میکروفن خیلی خلاصه و ساده.

درست است که تقریبا همه دوربین‌های عکاسی "ببین و بگیر" ویدیو هم ضبط می‌کنند -هزار تا کار نصفه و نیمه دیگر هم- اما کیفیت صدا و تصویر، فرمت و اندازه این ویدیوها برای کار جدی، خوب نیست.
ولی این فیلم کوتاه را ببینید که اولین تجربه فیلم‌سازی(HD) با دوربین عکاسی Canon 5D Mark II است؛ به میزان مکش‌مرگ‌مایی ِ فیلم کاری ندارم البته.
عمق میدان تصویر-که البته بستگی به لنز دوربین دارد- فوق‌العاده است. دوربین‌های خانگی حدود یک تا دو میلیون تومانی -بدون استفاده از لوازم جانبی دیگر- نمی‌توانند تصویری با این دامنه عمق میدان بگیرند. دلیلش هم محدودیت دیافراگم و فاصله کانونی و ثابت بودن لنز آنهاست.
این کیفیت تصویری را نباید با صدای ِ بد خراب کرد. به نظرم اضافه کردن یک میکروفن خارجی به دوربین، برای کامل کردن کیفیت فیلم نهایی، لازم است. فکر می‌کنم به همین دلیل، کم‌کم دیدن دوربین‌های عکاسی که میکروفُنی به آنها وصل شده، عادی شود:

photo: DVinfo.net

بعضی میکروفن‌هایی که روی دوربین‌های فیلم‌برداری وصل می‌شوند، روی Hot/Cold shoe -همان جایی که فلاش دوربین‌های عکاسی وصل می‌شود- هم پیچ می‌شوند. دو تا از این میکروفن‌ها را که ارزان‌تر و مناسب‌تر از بقیه دیدم، پیشنهاد می‌کنم. معلوم است که همه وسایلی را که در بازار است، امتحان نکرده‌ام اما تا آنجا که من گشتم و امتحان کردم این دوتا را برای استفاده با یک دوربین عکاسی ِ DSLR، بهتر دیدم.

میکروفُن را برای چه جور کاری می‌خواهید؟

اگر ضبط تمام صداهای یک محیط، موقع فیلم‌برداری برای‌تان مهم و تعیین‌کننده است -مثلا می‌خواهید با یک میکروفن جمع و جور صدای تقریبا همه سازهای یک کنسرت و واکنش ملت حاضر توی سالن را ضبط کنید- این را پیشنهاد می‌کنم:

کمتر از دویست‌هزار تومان

اگر برای‌تان مهم است که صدای سوژه‌ای را که از آن فیلم می‌گیرید، واضح و بهتر از صداهای دوروبرش ضبط کنید -مثلا صدای کسی را که در خیابان حرف می‌زند، ضبط کنید بی‌ آن‌که صدای خیابان، روی اعصاب شنونده برود- آن وقت "واجب‌الشات‌گان" هستید. یعنی یک "میکروفن جهتی" یا Directional shotgun - می‌خواهید. این را پیشنهاد می‌کنم:

کمتر از صدو‌ده‌هزار تومان

--
نمونه صدایی که با میکروفن Rode Videomic stereo ضبط شده
صدایی که با Rode Videomic ضبط شده
سازنده این میکروفن‌ها استرالیایی است و خوشبختانه ایران را تحریم نکرده، گمانم بشود در ایران هم محصولاتش را خرید

* میکروفن اول را دزد برد، دومی را گرفتم