آوریل گذشته، روز شروع نمایشگاه "بنیاد جهانی عکس خبری" World press photo 2008 با "گری نایت" رییس گروه داوران، درباره تصویر ایران در بعضی رسانههای غربی صحبت کردم و او نظرش را درباره این موضوع و همینطور عکسهایی که از ایران به مسابقه رسیده بود و دلیل انتخاب نشدن این عکسها گفت. از حرفهای "گری نایت" و عکسهایی از نمایشگاه و مراسم روز اول، اسلایدشویی درست کردم که جایی منتشر نشد. از آن موقع، دیگر پیگیر اخبار و نمایشگاههای عکاسی خبری نیستم ولی فکر کردم شاید حرفهای گری نایت که عکاس خبری سرشناس و باتجربهای است، به درد کسی بخورد و این اسلایدشو هم "نسوزد" و جایی منتشر شود.
راستش مدتی است از کار رسانهای -داخلی و خارجی- نا امید شدهام و دنبال شغل دیگری هستم.
--
اسلایدشویی که گری نایت از ایران -مثل بیشتر این جور گزارشها، در واقع فقط از تهران- برای مجله نیوزویک تهیه کرده و به نظرم بعضی از عکسهایش از همان تصویرهای کلیشهای است که خودش معتقد است در رسانههای غربی از ایران منتشر میشود.
نظرات دیگران (1)
یکهفته سفر بودم و به اینترنت دسترسی نداشتم. ایمیلها و نظرهایی را که چند نفر فرستادهاند و از نتیجه مسابقه عکس دستدوم پرسیدهاند، الان دیدم؛ به خاطر دیر شدن ِ جواب، معذرت میخواهم.
فردا به همه ایمیلها جواب میدهم. امیدوارم تا ده روز دیگر کار داوری و آمادهشدن عکسها برای نمایش، تمام شود.
غیر از داوری، بقیه کارها را یکنفر باید بکند-که تازه زیر خیلی کارهای خودش هم زاییده* است-
این را هم نه برای توجیه، همدردیطلبی، مظلومنمایی یا اینجور اداها بگویم که این آقا امروز صبح ساعت یازدهونیم در اداره پلیس
قرار ملاقات دارد و باید گزارش سرقت چند وسیله خیلی دوستداشتنیاش را تقدیم پلیسی کند که شباهت عجیبی به آقای سمت راستی در این عکس دارد.
*نکته فنی: همه این زایمانهای ناخواسته، مثل بیشتر بارداریهای خواسته و ناخواسته، قابل پیشگیری هستند.
بِن با گیتار آبیاش-که معتقد است مونث است- زندگی میکند.
ابوالفضل جلیلی، مترجم(اسمش را نمیدانم)، امیر نادری، هو شيائوشين، مترجم، جیا ژانگ که، آلن ژلادو، فیلیپ ریاک(مطمئن نیستم تلفظ فامیلش این باشد) در مراسم پایانی سیامین جشنواره فیلم سه قاره نانت، فرانسه، دسامبر 2008
حدود دوماه پیش که فیلم "شیرین" عباس کیارستمی در جشنواره فیلم ونیز پخش شد، بعضی سایتها و مطبوعات از "برخورد شدید و حتی تظاهرات و اعلامیه دستگرفتن ِ مردم ونیز(منظور دقیقشان جزیره لیدو بوده لابد)" علیه کیارستمی و فیلمش نوشتند. اینجا از دیدههای خودم نوشتم که ماجرا آنطور که این سایتها جلوه دادهاند نبوده و هر چند که در نقد فیلم شیرین بسیار نوشته شده اما در ونیز، جوری که این سایتهای عاشق ِ تظاهرات و شعار و اعلامیهدستگرفتن نوشتهاند، کسی علیه کیارستمی تظاهرات راه نیانداخته است.
حالا بعد از دوماه، در شهر نانت فرانسه به خاطر سیامین سال برگزاری جشنواره فیلم سهقاره نانت، از کارگردانانی که درسیسال گذشته، دوبار بالن طلایی این جشنواره را بردند تقدیر کردند و در این مراسم از امیر نادری و ابوالفضل جلیلی هم تقدیر شد.
طبیعی است آدم سراغ همان سایتها برود و منتظر گزارشهای دقیق آنها از این جشنواره و مراسمی که سینمای ایران هم در آن نقش زیادی داشته، باشد. سایتهایی که اینقدر دقیق اخبار حاشیهای یک جشنواره و نمایش فیلم کارگردانی ایرانی را دنبال و منتشر میکنند، لابد اخبار کارهای بقیه کارگردانان سینمای ایران را هم همینقدر دقیق پوشش میدهند.
اما انگار اینطور نیست، دلیل این برخوردهای دوگانه را نمیدانم ولی یک جستجوی ساده نشان میدهد برای تنظیم و نشر بعضی خبرها کافی است تلفنی با کارگردان مورد نظر حرف بزنیم و هرچه گفت را به عنوان خبر یا گزارش، تحویل ملت دهیم. اینجا دیگر نیاز نیست سراغ نشریات، منتقدان فرانسوی و مردم نانت برویم؛ اگر دفعه قبل "پلاکارد و اعلامیه" دست مردم ونیز دادیم و آنها را توی کانالهای ونیز پی تظاهرات، ضد یک کارگردان ایرانی فرستادیم این بار معیارهای دوگانه ما ایجاب میکند حتی سراغ دو-سه نفر دیگر از حاضران در نانت هم نرویم تا نظر کسانی غیر از کارگردان را هم در گزارشمان بیاوریم.
"کافه خیال" در مسیر طبیعتی است که مردم معمولا آخرهفته و روزهای تعطیل آنجا میروند.
قیمت خوردنی و نوشیدنیهایش ارزان است، مثلا یک برش از این کیک پرتقال داغ با یک لیوان چای نعنا حدود دوهزار تومان است.
