هزار تا کار نصفه و نیمه و انجام نشده دارم که دل نمی دهم تا تمام شان کنم. مهم ترینش کامل کردن عکس های کتابی است که مثل آدمیزاد باید برایش وقت بگذارم و عکسهایش را بگیرم. هرجور نگاه می کنم شبیه زاییدن است، راستش فعلا که "زیرش زاییده ام" و این مهم ترین وجه تشابه زایش و کار این کتاب است.
حافظه خودم و کارت های دوربینم پرشده از عکس های ضعیف و متوسطی که راضی ام نمی کند.
مشکل شکمی معمولا راه حلش هم شکمی است؛ کافی است کمی دل بدهم به کار، اما این دل را از کجا بیاورم.

* برای این که یک جوری این عکس ها را بطپانم بغل این مطلب، این تیتر چرند را نوشتم
هستم :)
سلام
حالا باز خوبه که حافظه و کارت های دوربینت پر میشه !!!
مال من که هر دوش خالیه
--
سلام
من نمی دونم اسمش پرروبازیه،قرتی بازیه، یه جور کِـرمه، گیر دادنه یا چی؟ پــُر ِ الکی یه چیزی شبیه همون خالیه...ولی راستش رو بخواهی یه فرق اساسی بینمون هست، تو همون موقع هایی که عکس می گرفتی حسابی دل می دادی و کیفیت نتیجه کارت خوب بود، من دل نمی دم، الان که به خودمم دل نمی دم، اصلا یه اوضاع هجوی ام که نپرس.
سلامت
خوب وقتي 1 عكاس حرفه اي ايراني تو دنيا هست كه اينقدر خاكي بهم سر ميزنه يا به سوالاتم جواب ميده- حاضرم جونمم براش بدم- زاييدن كه جاي خودشو داره ;)
--
یعنی اگه سر زا هم بری حاضری؟
سلامت
residan bekheir agha ma harrooz sar mizadim shoma naboodid yani yejoorayi yeki az adataye zendegimoon shode .ama manzooretoon az range zendegi esteghlalio perspolisi ke nist.
--
نه من عاشق تراکتور سازی تبریزم
سلامت
آقا این کجاست؟
--
بندر مارسی، فرانسه
سلام
یه جایی که یادم نیست خونده بودم کم جونی کار هنرمندها از بی توجهی مخاطب های امروزه...که نگاه می کنند و نمی بینند و حتی خارج شدن هنرمند از گود رو هم حس نمی کنند...وقتی کار های هنرمندی رو دنبال می کنم هیچ دلم نمی خواد این احساس بش دست بده...گرچه شما دور و برتون پره از مخاطب ولی این چیزی از مسئولیت کم نمیکنه
خدارو شکر که همه ی نبودن ها از پرمشغلگی بوده،بگذریم
بریم سراغ عکس ها
گرچه به نظرم مطلبی مثل عکس نیازی به کامنت نداره،غیر از نقد تکنیکی (که متاسفانه ما از دانش آن بی بهره ایم)اما چیزی که باب صحبت رو باز می کنه اندیشه ی پشت اونه
گرچه در برخی کارها فقط احساس عکاسه که دکمه ی دوربین رو فشار میده و عکس رو میگیره (که این کاملا یک بحث شخصیه و نباید توش دخالتی کرد)اما در سایر موارد باید حساسیت بیشتری به خرج داد
با یک مرور ساده میشه فهمید که دید شما تغییر کرده -مثل خیلی از دوستان- و پرداختن به ذات زندگی -پذیرفتن همین که هست-روح حاکم بر کارهای شما شده
نوع دیگری از برخورد با دنیا نه به رسم پیش
لپ کلام:عکس ها در بیان این مفهوم همه جانبه و بی نقص رسایی کافی ندارند
ما چشم انتظار عکس هایی هستم که در حافظه ی دوربین ها و پشت دودلی ها خودشون رو پنهان کردن
خیلی حرف زدم شرمنده
ولی در آخر باید بگم که با نظرتون موافقم دنیا با وجود تمام سختی هاش و سیاهی هاش به طرز بی رحمانه ای زیباست
حسابییییییییی شاااااااااااااااد و سلامت باشید
--
سلام
ببین من خیلی از چیزی که نوشتی یاد گرفتم و خوشم اومد، جز این که خودم رو اینقدرا جدی نمی گیرم
باز هم نقدو نظرت رو بنویس
سلامت
Hi
komak mikhay?
--
ممنون
میشه جای من بزایی؟
سلامت
سلام،کار به تیتر نداریم،ولی محیطش با حال!من هر روز سر میزدم و همش تو ذهنم یه چیز بود،آقای نصیری رفته سفر!میدونید چرا!شاد باشیدو پر عکس
:)
--
چرا؟
سلام منصورجان
دارم دلکی غمین وخسته،درسته؟
اون چیزی که زندگی رو رنگی میکنه درون آدماست نه بیرون.
--
حرفهای سخت می زنی من نمی فهمم یاسین
سلامت