برای عباس حجت پناه که می گوید اگر می خواست الان دوباره عکاسی را شروع کند، فقط از آدم ها پرتره می گرفت.

» ادامه مطلب

«ديگر هر راهي که برويم / به وداع مي رسد.» يادت که هست. سطرهاي ابتدايي همان دفتري است که نام «عمودي هاي عاشقانه» را بر آن گذاشته بودي. گفتم روي سنگ آن را حک کنند. طرحي را هم که دوستت کشيده بود، گفتم در قسمت پايين سنگ نقش کنند؛ درخت هايي به شکل انسان که شاخه هايشان انگار فرياد مي کشند. حال کتاب هايت خوب است، دست نوشته ها و ترجمه ها نيز. آنها را در چند قفسه توي هال گذاشته ايم تا هميشه جلو چشم مان باشند. نگران نباش. مراقب شان هستيم.
ما تنهاييم، درست مثل تو. تو را نمي دانم، اما ما به تدريج زنده ايم و به ندرت دم مي زنيم.
--
چند روزی از سالگرد رفتن فرامرز ویسی گذشته است. لینک نوشته مجتبی ویسی را برای برادرش، آرمن برایم فرستاد و فکر کردم عکسی را که دوست دارم، به فرامرز و مجتبی هدیه دهم:

"نفس عمیق" عکس: مهکامه پروانه

آیدا : ببین من یه سیستمی دارم تو زندگیم به اسم راه پیمایی‌های طولانی مدت. بعد توی این راه پیمایی‌های طولانی مدت من همینجوری شروع میکنم، راه میرم، راه میرم، اصلا حرکتمو قطع نمی‌کنم، ماشینا بوق می‌زنن مردم بهم متلک می‌گن ماشین میاد از روم رد می‌شه، برف میاد بارون میاد، ولی من همچنان به راه رفتن ادامه میدم.
الانم اگه سوار شدم به خاطر این بود که خیلی خیس شده بودم. حوصلهٔ راه رفتن دیگه نداشتم، خسته شده بودم. بعد به خاطر اینم هیچی نمیشنوم ُ برای این که تو گوشم موسیقیه.
بعد، تمام مدت دارم موسیقی گوش می‌دم. تو چی تو موسیقی گوش می‌دی؟ اون وقت چی گوش می‌دی؟ چون می‌دونی من آدما رو از رو موزیکی که گوش می‌دن طبقه‌بندی می‌کنم . یعنی این که واسم مهمه بدونم کسی بلوز گوش بده، یا جز گوش بده یا موسیقی آلترناتیو گوش بده، یا مثل من فکرش باز باشه، اول باخ گوش بده، بعد موسیقی آلترناتیو گوش بده، بعد همه رو پشت سر هم گوش بده و دچار هیچ مشکلی هم نشه.
بعد حالا چی گوش می‌دی؟

منصور : من داریوش گوش می‌دم .

آیدا : ... نکته‌شو گرفتم!
--
از فیلم "نفس عمیق" (پرویز شهبازی)

» ادامه مطلب

گفت: احساس دستمال کاغذی آلوده ای را دارم که دور انداخته باشند.
گفتم: برو کنار، بو می دی.