خط خطی کردن یکی از معروف ترین برساخته های بشری،به کمک شاخه هایی خشک و نازک(که البته در قاب دوربین،خوشبختانه غول شده اند)،برای لحظاتی هم شده،بلند پروازی های آهنی بشری را به پسزمینه می راند.من که از این خط خطی کردن خوشم می آید
قسمتی (یک پاراگراف کوچک) از کتاب تاریخ جهانگشای جوینی رو، در وبلاگم گذاشتم.دوست دارم نظر شما رو در مورد آن بدانم. لطف میکنید اگر، نظرتان را در مورد آن نوشته در قسمت نظرات وبلاگم بنویسید (حتی اگر جمله ای کوتاه باشد).
--
منصور جان حتما می نویسم. از اون متن هاست که دوست دارم. یک فرصت کوتاه بده.
این عکس هایی که این مدت اینجا می ذارین و همینطور عکس هایی که در اون کلیپی که در یوتیوب بود بسیار زیبا هستند.
اما برای من عجیبه که آدم ها در عکس هاتون غیب شدن. درحالیکه در گالری همین حا بیشتر عکس ها مستند اجتماعیه . من شخصا اون عکس مرد گیتاریست روی نیمکت را (اگر اشتباه نکنم) را به این عکس ها ترجیح می دهم. و همینطور آدم های تو پاریس از نگاه شما می تونه خیلی جالب باشه. البته فکر می کنم عکاسی یک کار شخصیه و مهمترین بخش اینه که عکاسش راضی باشه از نوع عکس هایی که می گیره. اما از نظر من جای اون عکس ها اینجا خالیه.
--
مهران جان، اولین فرصت درباره این غیب زدگی-به قول تو- می نویسم. چند دوست دیگه مثل احسان هم شبیه تو نظر دادن و فکر کنم باید جواب بدم دیگه . شاید این هفته فرصت نکنم اما چشم حتما می نویسم و دوست دارم بعدش باز نظرتو احسان و دوستان دیگرم رو بخونم.
خط خطی کردن یکی از معروف ترین برساخته های بشری،به کمک شاخه هایی خشک و نازک(که البته در قاب دوربین،خوشبختانه غول شده اند)،برای لحظاتی هم شده،بلند پروازی های آهنی بشری را به پسزمینه می راند.من که از این خط خطی کردن خوشم می آید
قسمتی (یک پاراگراف کوچک) از کتاب تاریخ جهانگشای جوینی رو، در وبلاگم گذاشتم.دوست دارم نظر شما رو در مورد آن بدانم. لطف میکنید اگر، نظرتان را در مورد آن نوشته در قسمت نظرات وبلاگم بنویسید (حتی اگر جمله ای کوتاه باشد).
--
منصور جان حتما می نویسم. از اون متن هاست که دوست دارم. یک فرصت کوتاه بده.
سلامت.
این عکس هایی که این مدت اینجا می ذارین و همینطور عکس هایی که در اون کلیپی که در یوتیوب بود بسیار زیبا هستند.
اما برای من عجیبه که آدم ها در عکس هاتون غیب شدن. درحالیکه در گالری همین حا بیشتر عکس ها مستند اجتماعیه . من شخصا اون عکس مرد گیتاریست روی نیمکت را (اگر اشتباه نکنم) را به این عکس ها ترجیح می دهم. و همینطور آدم های تو پاریس از نگاه شما می تونه خیلی جالب باشه. البته فکر می کنم عکاسی یک کار شخصیه و مهمترین بخش اینه که عکاسش راضی باشه از نوع عکس هایی که می گیره. اما از نظر من جای اون عکس ها اینجا خالیه.
--
مهران جان، اولین فرصت درباره این غیب زدگی-به قول تو- می نویسم. چند دوست دیگه مثل احسان هم شبیه تو نظر دادن و فکر کنم باید جواب بدم دیگه . شاید این هفته فرصت نکنم اما چشم حتما می نویسم و دوست دارم بعدش باز نظرتو احسان و دوستان دیگرم رو بخونم.
سلامت،
منصور.