Ashley Cooper/Corbis ©

دوستی این لینک را برایم فرستاد و گفت ببین عکس های این مطلب را دزدیده اند و چیز هشت الهفتی برای خودشان منتشر کرده اند.نگاه کردم دیدم اسمشان را هم گذاشته اند «سایت خبری تحلیلی» حالا چه جور خبر و تحلیلی از همچین سایت هایی بیرون می آید و چه قدر ارزش و اعتبار دارد، نمی دانم.
گفتم ولش کن درباره اش نمی نویسم، این جور مطلب دیگران را برداشتن و به اسم و رسم خود منتشر کردن، دیگر بخشی از فرهنگ خیلی هامان شده است و اعتراض هم کنی می گویند« یارو می خواهد سرو صدا کند و خودی مطرح کند!»

امروز دوباره همان دوست دو لینک برایم فرستاد. دیدم این یکی به ظاهر مال «ایرانیان انگلستان» است و آنها کل مطلب و عکس هایش را یک جا برداشته اند و در سایت شان گذاشته اند. با خودم گفتم چطور «ایرانیان مقیم انگلستانی» هستند که قانون و حساب و کتاب محل زندگی شان را نمی دانند؟ آن سایت «خبری تحلیلی» شاید چیزی از قوانین و حق و حقوق سفت و سخت مولف نداند، اینها که در انگلیس زندگی می کنند هم یعنی نمی دانند؟

وقتی می خواستم این مطلب را بنویسم حدود پانزده ای میل بین من و جورج، عکاس این عکس ها ردو بدل شد که بیشترش درباره انتشار این عکس ها و اجازه گرفتن از او بود. به جورج گفتم دوست دارم تصویر زیبایی را که از ایران تهیه کردی ایرانیان هم ببینند و لطف کن و اجازه انتشار این عکس ها را به من بده. جورج هم با نهایت لطف و بزرگواری بعد از پرسیدن سوال هایی در باره تعداد و اندازه عکس ها به من اجازه داد آنها را منتشر کنم.
حالا با این صغرا و کبرا چیدن های من قضاوت کنید او با دیدن کاری که مثلا این بابا با عکس هایش انجام داده درباره ما چه فکر می کند؟ این بابا روی دست بقیه بلند شده و اسم و رسم خودش را روی عکس های جورج نوشته است!

آقا/خانم

عکس هایی که برداشته اید (کلمه مودبانه اش برداشتن است درستش کلمه دیگری است) مال عکاس آمریکایی است که با سختی زیاد به مملکت ما آمده وبا پرواز بر بالای کویر مرکزی ما این عکس ها را گرفته است. شاید اگر دستمزدی را که یک مجله آلمانی/فرانسوی برای خرید و چاپ این عکس ها به او پرداخته بدانید تعجب کنید. اگر دوست دارید کسی اتوموبیل یا وسایل بارزش شما را برای خودش بردارد، شما هم چیزهای باارزش دیگران را برای خودتان بردارید و در این کار از دوستان و هم فکرانتان سبقت بگیرید.