سال ها بعد نقاشی با الهام از "رستاخیز" فرانچسکا تصویری از اریک کانتونا فوتبالیست فرانسوی کشید؛
گمانم به خاطر بازگشت دوباره کانتونا به مسابقه فوتبال، پس از تحمل یک دوره طولانی محرومیت بود.
این دیگر کار یک آدم فوتبالی است که بگوید جریان این تابلو و آدم های توی آن چیست چون من فرق شموشک نوشهر را با اتلتیکو بیلبائو نمی دانم.

در مطلب قبل نوشتم که چطور نقاشی پیرو دلا فرانچسکا، شهر کوچک سانسی پل کرو را در ایتالیا نجات داد.
اما چرا آلدوس هاکسلی راه سخت سانسی پل کرو را هفت ساعته طی کرد تا تا دربرابر نقاشی بایستد که آن را " بهترین تصویر جهان" می دانست؟

نقاشی رستاخیز که فرانچسکا آن را روی گچ کشیده است، سرگذشت پر فراز و نشیبی داشته است. سال ها قبل یک بابایی که دیوار های تالار را رنگ سفید می زده ، تابلوی رستاخیز را هم چیز تحفه ای نمی داند و روی آن را هم آن قدر رنگ می زند تا با دیوار یک دست شود. سال ها می گذرد و "رستاخیز" زیر رنگ سفید پنهان می ماند تا این که به مرور رنگ سفید روی تابلو کم رنگ می شود و تصویر محوی از نقاشی رستاخیز، زیر رنگ سفید خودش را نشان می دهد. رنگ کذایی را با دقت از روی تابلو پاک می کنند و این طوری تابلو خودش هم رستاخیز و زندگی دوباره را تجربه می کند.

سربازی که سمت راست مسیح با لباسی قهوه ای خوابیده و صورتش رو برو است، در حقیقت سلف پرتره فرانچسکا است که درنقاشی اش خودش را هم کشیده است.
درخت های پشت سر مسیح هم در سمت راست و چپ با هم فرق می کنند و انگار در دو فصل مختلف اند، فرانچسکا حتی از پس زمینه نقاشی اش هم برای نشان دادن زندگی دوباره و رستاخیز استفاده کرده است.
اگر به سمت چپ نقاشی ، نزدیک به شانه مسیح دقت کنید، رد عمودی می بینید که در حقیقت هنرنمایی فرانچسکا نیست و شاهکاربنــّـا و کسانی است که لوله بخاری را از آن جا گذرانده بودند!
-
درباره تابلوی رستاخیز اثر فرانچسکا، ویکی پدیای انگلیسی

--

Writing in his Lectures on Fine Art on the portrayal of Jesus in the Christian visual tradition, Hegel is doubtful whether it lies within the capacity of painting to represent those awesome moments in which the specifically divine aspects of Christ are revealed in the resurrection, the transfiguration, or the ascension. Painting has no difficulty in showing Christ in his human or earthly aspects, as a teacher, a preacher, a leader, a man of anger and forgiveness, and of course as a man capable of terrible suffering. But where "his Divinity should break out from his human personality," Hegel writes, "painting comes up against new difficulties." It is easy enough to say, in words, that Christ was at once man and god, but to show this complex metaphysical nature in a way that is visually convincing tested the powers of a painterly tradition that defined its achievement in naturalistic terms. "The means at the disposal of painting," the philosopher says, "the human figure and its color, the flashing glance of the eye, are insufficient."

Piero della Francesca's Resurrection (circa 1463), in the Palazzo Communale of Borgo, Sansepolcro in Tuscany, presents the nonnatural occurrence of a human being who has come back to life, an event without which the entire Christian faith, according to St. Paul, must collapse: "If Christ be not risen, then is our preaching vain." As a painting, it overcomes Hegel's difficulties so magnificently as to emblematize the miracles to which visual art may aspire.