چیزهایی هست که باید از غربی ها یاد بگیریم. چیزهایی غیر ازسگ، تنبان کوتاه و مدل موی سیخ سیخی.
بازارچه های هنر مدرن، تقریبا در همه شهرهای بزرگ اروپا وجود دارند. شهرداری، مردم و خود هنرمندان از این بازارچه ها حمایت می کنند:
هنرمندان با آثارشان، مردم با استقبال و خریدشان و شهرداری با فراهم کردن جا وحمایتش.
در بازارچه های ما هنرمند درست و حسابی که نمی آید و بی کلاسی می داند حضورش را، مردم دنبال آش نذری و شورت دوگره سه تا صدتومان هستند تا کار هنری، شهرداری هم هنر را منجوق دوزی های بلقیس خانم و گل چینی های احترام سادات خانم و خلاصه هنرهای رزمی! می داند وبه هنر مدرن و کلاسیک و این قرتی بازی ها مجوز نمی دهد، یعنی برایش سودی ندارد چون آن احترام سادات خانم گل چینی ها یش را خوب می فروشد و شوهرش هم یک دستگاه چس فیل سازی می گذارد بغلش دوتایی حال عالم را می برند و یک اجاره حسابی هم به شهرداری می دهند.
هنرمندی که کاسبی را بلد باشد بساطش را پیش بعضی گالری دارها پهن می کند و به شهرداری نمی رود.
مثل این که چند جای کار با هم می لنگد، بگذریم.

حکایت بی ربط:
حکیمی پسران را پند همی داد که جانان پدر هنر آموزید که ملک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر در سفر بر محل خطرست ، یا دزد بیکار ببرد یا خواجه به تفریق بخورد . اما هنر چشمه زاینده است و دولت پاینده . وگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد که هنر در نفس خود دولت است ، هر جا که رود-غیر از چند کشور داغون*- قدر بیند و درصدر نشیند و بی هنر لقمه چیند و سختی بیند.
سعدی.

* با اجازه سعدی، حکایتش را "به روز رسانی" کردم