جايي نويسنده ای –که نامش يادم نيست- ايتاليایی ها را ایرانی ترین مردم اروپا نامیده بود.
مثل خودمان کم حرف و پر کار و پرحوصله اند!
اما کوچه و خیابان های اینجا به شهرهای ما که دیگر نشانی از زیبایی ایرانی ندارند، شبیه نیست.
در ونیز مردم به نمای خانه ها دست نزده اند و هر چند که داخل خانه ها مدرن و امروزی است اما نمای آنها حتی اگر کمی خراب هم شده، دست نخورده باقی مانده است.
چرا ما سنگ فرش خیابان های مان را با آسفالت پوشاندیم و فکر کردیم این طوری "توسعه یافته" می شویم؟ کدام شیر پاک خورده ای سنگ مرمر سفید و آجر سه سانتی و نمای آلومینیومی و شیشه های سبز آب حوضی را به در و دیوار شهر های ما چسباند و ما را اینقدر کج سلیقه و زشت کرد؟
در ميدان سن مارکو ونيز، که از آنجا هایی است که آدم اگر يک کم ضعف اعصاب داشته باشد، از عظمت و زيبايي اش پس مي افتد، يک گالری کوچک شخصي است که تعدادی از مجسمه های برنز سالوادوردالی، سراميک ها و تابلوهای پابلو پيکاسو و مارک شاگال(نقاش روسی) را مثل نقل و نبات گذاشته دم دست.
دوست من که باورش نمی شد کار اصل این غول ها را این طور بی سرو صدا و بگیر و ببند جلوی آدم بگذارند، عاقبت رفت جلو و از پیرمردی که پشت میز نشسته بود پرسید، بابا جان این کارها اصل است؟
و پیرمرد هم با لحنی که انگار جواب فحش ناجوری را می دهد گفت بله اصل است.
یگ جفت دستکش سفید پارچه ای هم گذاشته بودند کنار یک سری اتود که روی کاغذهای بزرگ زده شده بود و نوشته بودند : لطفا برای دیدن اتود های تابلوی گرنیکا (Guernica) پیکاسو حتما از این دستکش استفاده کنید!
--
مرتبط: کلکسیون "پگی گوگنهايم" ونيز
