اين مطلب من را ياد کنسرت شجريان انداخت که با اعمال شاقه در کرمان برگزار شد. مرورش بد نيست، گمانم.
سال اول دبيرستان بودم، دبيرستان امام خميني که رضا خان اگر اشتباه نکنم سال 1300 شمسي با نام خود افتتاحش کرده بود.
قرار بود در کرمان، هزار کيلومتر دور تر از تهران که هر قرن يک اتفاق فرهنگي، هنری نصفه نيمه در آن اتفاق مي افتاد، محمد رضا شجريان در سالن مدرسه ما که مثلا بزرگترين سالن شهر بود آواز بخواند. سالن در حقيقت سوله ای بود با ديوار آجری و سقفی بسيار بلند که با پشم شيشه و سوراخ هايي بزرگ با هواکش پوشيده شده بود.

امتحان های نهايي و مهم در اين سوله برگزار مي شد و صندلي هايش پايه های فلزی و دسته ای چوبي داشت که جای گذاشتن ورقه امتحاني بود.روی دسته چوبي این صندلي ها همه جور نوشته و طرحی ديده مي شد، از تقلبی که قبل از امتحان نوشته مي شد تا فحش و فضيحتي که نثار اوليای مدرسه و طراح سوال امتحان شده بود.سوله ای که تابستان ها موقع امتحان، حال سونا را هم داشت و زمستان هم ما را با فضای سردخانه آشنا می کرد.
شجریان در همچین سالنی خواند و من هنوز بلیت کنسرتش را دارم که رویش نوشته
" برای کمک به ساخت مدرسه(یا زلزله زدگان) در منجیل و رودبار."
مدیر مدرسه ما آقای شیخ بهایی، که سپاهی و در جنگ غواص بود، در ورودی یا کریدور کلاس ها تعداد زیادی قاب عکس بچه های هم سن و سال ما را زده بود به دیوار که همه شان در جنگ کشته شده بودند، می گفتند بیشترین تعداد "شهدای دانش آموز را مدرسه امام تقدیم انقلاب کرده است."
همان روزهای اول کنسرت مدیر ما که با اجرای آن در سوله دبیرستان به شدت مخالف بود، خودش نردبان گذاشت و بالای ورودی سوله پارچه ای زد که رویش نوشته بود
" کاری که امروز دشمن انجام می دهد، شبیخون فرهنگی است."
من نوشته را ديدم اما خودم اين صحنه را نديدم که دوستانم تعريف مي کردند درگيری لفظي هم بين او و شجريان پيش آمد. دردآور است که امروز در کنسرتش در آمستردام در لیوان کاغذی آب می خورد، لباس گروه مناسب نیست، رقصنده ای کنارش پيچ و تاب نمي خورد و مشکلات این چنینی دیگر. فاجعه است که این جزییات مهم در اجرای او نادیده گرفته می شود.
من هم روی این جور جزییات به اندازه اصل ماجرا حساسم، حتي روی سيمي که بي سليقه و به حال خود رها شده است.
اما دلم مي خواهد با همه نقد هايي که به او دارم بگويمش:
شجريان عزيز از تو به خاطر همه لحظه های خوبی که به من و دوستانم هديه دادی ممنونم. جامعه امروز ما از تو نمی خواهد شوری برانگيزی، ديروز اما مي خواست و تو با "سپيده" و"ايران ای سرای اميدت" با او همراه شدی.
برای نسل قبل شور آفريدی و حامل درد و معني بودی، برای من و نسل من اما عاشقانه بخوان، بی آنکه دردی در لحنت باشد، درد را نسل پيش به اندازه کافي برايمان گذاشته است، تو عاشقانه بخوان و بمان.
--

*شعری از علي معلم که اين بيتش را دوست دارم:

اين فصل را با من بخوان، باقي فسانه است
اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است