"واکر ایونس" از سال 1948 روی ایده خلاقانه اش در عکاسی از سوژه هایی خاص کار کرد و پورتفولیوهایی با حدود 30 عکس از هر سوژه آماده کرد.
او در این مجموعه عکس ها به قول خودش سعی کرده نگاه طولانی به موضوع داشته باشد و بدون آن که چیزهای زیادی را در باره آن فریاد بزند، نگاه بیننده را متوجه درون آن موضوع کند.
موفق ترین و معروف ترین مجموعه عکس او از این سوژه ها " زیبایی اشیای معمولی" است که سال 1955 در مجله "فورچون" چاپ شد.
در این مجموعه عکس، او با دقت و با استفاده از تکنیکی که قبلا برای عکاسی از مجسمه های آفریقایی برای موزه هنرهای مدرن نیویورک استفاده کرده بود، از 12 ابزار معمولی و ارزان مثل انبردست، میخ کش، کاردک و دم باریک عکس گرفت و متن کوتاهی هم برای مجموعه عکسش نوشت.هر عکس سیاه و سفید، در یک صفحه مجله چاپ شد.
"واکر" زیر نویس عکس ها یش را هم ساده و سرراست نوشت، مثلا زیر عکس قیچی فقط این عبارت آمده است:
" قیچی حلب بر، ساخت شرکت ویس و پسران، 1.85 دلار."
او با عکس هایی که منتقدان از آنها استقبال کردند و آنها را "Masculine and sensual" خواندند بینندگان را از زاویه نگاهی دیگر، متوجه کار و کارگر کرد. او از ابزار ارزان و معمولی به عنوان استعاره ای برای نمایش کار بشر استفاده کرد.
--
من در ادامه یک منبری هم بروم، چون واجب عینی است و فاز می دهد ؛
تصور کنید به عکاسی ماموریت دهند برود و در باره کار و کارگر یک گزارش تصویری تهیه کند، خب طبیعی است شکل برخورد عکاس با این سوژه و واکنش سفارش دهنده، در جاهای مختلف فرق می کند.
مثلا در کشور جابلقا، اول که عکاس معمولا ریسک نمی کند و خودش را توی دردسر و درگیری نمی اندازد که از زاویه ای غیر معمول که کلیشه ای نیست سراغ موضوع برود، اما اگر هم رفت و این جسارت و خلاقیت را داشت، چون مثلا در نشریات جابلقا اغلب رسم است که هرکسی- جز یک ادیتور عکس حرفه ای- در باره کار عکاس اظهار نظر کند و تصمیم بگیرد، و چون جناب سردبیر یا مدیر مسوول که تخصص اصلیش فرآوری و صادرات روده گاو و گوسفند و سالامبور است، این نوع عکس ها را قرتی بازی می داند، عکاس بیچاره اخراج می شود و یک نفر دیگر خیلی زود جایش را می گیرد.
اما در این آمریکای جهان خوار، 12 صفحه در بهترین جای مجله ای مثل فورچون را به کار همچین عکاسی اختصاص می دهند و کارش را به مخاطبان بیشتری نشان می دهند تا پیشرفت کند و جهانی شود.امپریالیستند دیگر، شما خودشان را ناراحت نکنید.
Nice shots!
Also, I have a photoblog and published my photos.
I'll be glad to know your helpful ideas about my photoblog.
Sincerely yours.
Arash
ببینید به نظر من زیاد هم نباید به عکاس ایراد گرفت . زیبایی هر چیز را معمولا نگاه مخاطب است که تعیین می کند نه خود شی . مثلا یک چکش از نظر یک نجار به مراتب زیباتر از یک فاز متر است . و الی اخر و شاید هم به نوعی می شود گفت که این شور و هیجان درون عکاس است که اشیا را زیبا می بیند. و من به خاطر آنکه آن شور را ندارم زیبایی خاصی را اشیاء نمی بینم
رسالت عکاس بازگو کردن درد مردم نیست!
درست که اگر همه عکاسان هم به این کار مشغول باشند باز هم کافی نیست (کما اینکه اکثراً هستند) ولی اینجا من چیزهائی یاد میگیرم که جای دیگری آنها را نمی یابم.
منتقدین خود را جای علاقه مندان به تاریخ و جامعه شناسی عکاسی هم فرض کنند. علاقه مندانی که مانند بقیه مردم درد هم دارند ولی لذت خواندن مطالب مفید مدتی غصه هایشان را دور میکند!
خدا پدر{..}. را بيامرزد كه كارشناسانه ميرود سراغ عكاسي خبري
عكسهاي پيچ گوشتي و آچار آلن هم بگذاري بد نيست
ايكاش متوجه بودي كه اين روزها درد مردم ، با ديدن عكس آچار و ابزار معمولي مرهم نمييابد
يك دوست هم صنف شما
ياعلي
اينو بهش ميگن آدم بي درد
اين همه مردم بدبختي دارند عكس آچار و دم باريك گذاشتي
واقعا فكر ميكني با اين اسمها ميتوني خودت را مطرح كني؟
عكسهاي خود كه مال نيست
اين چند ماهه خيلي خوب و فعال شدي. ممنون از مطالبي كه اينجا پست مي كني
--
خواهش مجید عزیز
ما را از وبلگ شما خیلی خوش آمد و مورد پسند قرار گرفت.
--
ممنون از لطف شما