نوشتم که اين عکس تبديل به نماد ضد دولت چين در رسانه های غربی شد.
اما حالا اين عکس را که در موقع گرفتن و انتشارش، حرف زدن درباره آن ممنوع و دردسرساز بود در موزه ای در چين به ديوار آويزان کرده اند و زیرش نوشته اند:
"ببينيد دولت باچه صبر و حوصله ای با مخالفانش برخورد کرد؟ ما مي توانستیم با تانک از روی اين مرد رد شويم و لهش کنيم، ولي اين کار را نکرديم."
يعني دو نيروی مخالف و هر دو طرف جبهه، اين عکس را سندي برای اثبات حرف ها و پروپاگاندای خودشان مي دانند و اين به نظر من قدرت عکس را نشان مي دهد که قضاوت نمي کند اما برای قضاوت بينندگان باز است.
عکاس، مقاله نویس، تحلیل گر و قاضی نیست اما اگر کارش را به بهترین شکل انجام دهد همه اینها از روایت او در نوشته ها، تفسیرها و قضاو ت هایشان استفاده می کنند.

نکته های زیادی در باره این عکس وجود دارد :
عکاس ها همه در هتل پکن بودند اغلب از لنز 400 میلیمتری استفاده کرده اند و محل استقرار تانک ها حدود هزار متر با هتل فاصله داشته است.
من عکس چارلی کول را بیشتر از بقیه دوست دارم وقتی چارلی در راه هتلش بوده پلیس نگاتیو هایش را می گیرد اما به هر حال او موفق می شود این عکس را به مجله نیوزویک برساند.
و جایزه world press photo راهم برای این عکس می گیرد.
چارلی کول بعد ها به بیماری روانی مبتلا می شود و به جزیره ارامی در اندونزی می رود و در یکی از خانه های چوبی قشنگی که روی آبند و آنقدر آرام، که می شود صدای عشقولانه ماهی های زیر پایت را هم بشنوی ، زندگی و صفا می کند.
مجله تایم در آوریل 1998 این عکس را در شمارو ویژه " 100 انسان موثر قرن بیستم" با عنوان
"شورشی ناشناس" چاپ کرد.
مجله لایف هم در سال 2003 آن را در میان " 100 عکسی که جهان را تغییر دادند" منتشر کرد.

منبع اطلاعاتم در باره عکس، کتاب Things as they are و فیلم مستند Looking for an icon (لينک ديگر) بوده است.