الان که ساعت 3 نصفه شب است و باز بی خوابی امانم را بریده، هوس کردم مطلبی در باره یک عکس معروف بنویسم اما قبلش باید از دوستانی که دلگرمی شان به من انرژی می دهد تا مثل تراکتور به نوشتن سری مطالب جدیدم ادامه دهم تشکر کنم. دوستاني مثل پرستو، عطا و علی.
حقيقت اين است که از بس اين روزها حالم بد است، خودم را بسته ام به نوشتن اين مطالبي که هيچ ربط و نشانه ای از حال و هول! آدم در آنها پيدا نمي شود. "چس ناله های رد دار" که در آنها مي شود رد محتويات دل و روده نويسنده را هم در آنها يافت، حداقل توی شرایط روحي و جسمي که من دارم، دوای دردم نيست.
از آذر ماه که دردم به اوج رسيد و اوايل زمستان که کارم به عمل و بيمارستان کشيد تا همين اواخر تقريبا خانه نشين بودم و جز کارهاي احمقانه، کاری که خودم را راضي کند انجام نداده ام. بد تر از همه، هيچ عکاسي نکرده ام، يعني توان برداشتن دوربين و حملش را، کمثل الحمار التي يحملون الکتاب، نداشته ام.
پنج – شش ماه گذشته شايد بعد از روزهای رفتن پدر، بد ترين روزها را گذرانده ام. آن روزها درگير بيماری ژيگولانس تری بودم که کلاسي داشت برای خودش: سندرم حاد خستگي مزمن! هيچ کس آن موقع باور نمي کرد اين قرتي بازی را حالا هم کسي باور نمي کند شبانه روز درد مي کشم.
حقيقتش من هم خيلي تلاشي نمي کنم برای اثبات اين قضيه. دليلش هم دو کلمه ساده است که اين روزها بد جوری توی مخم وول مي خورند دو تايي شان: که چي؟

بعد وسط همچين برزخي دوست نازنيني مي آيد وسط تنهاييت و تو را با خودش به زيبا ترين جای روی زمين مي برد و تمام دردت در شور و زيبايي که او سرشارت مي کند، ذوب مي شود و بعد که به هوش ميايي با خودت خدا،خدا مي کني که نکند دردت را به جان او ريخته باشي و او بی آن که بداني و فهميده باشي درد تو را با خودش برده و به جانش ريخته؟

ببخشید اگر به هوس خواندن مطلبی مثل قبلی ها آمدید و به این برخوردید. اینجا همین یک بار به صحرای کربلا زده ام، خوشبختانه حال فعلی آن قدر ادامه دارد که آن مطالب حالا حالاها ادامه پیدا کند، این را رد کنید زیر سبیلی و بعدی را بخوانید.