پارسال در چند مورد بلاگر ها خشتک عکاسان را روی سرشان کشيدند که به سه مورد آنها به مرور اشاره مي کنم.

ساق، سيم و سرباز

1- اين عکس جيم ويلسن است که درصفحه اول روزنامه نيويورک تايمز چاپ شد. در اين عکس صاحب اين ساق ها که رقصنده و خواننده ای غربي است در حال پخش حال ميان سربازان آويزان آمريکايي در عراق است.
نويسنده وب لاگ Little Green Footballs برای اولين بار بدون توجه به ساق و سرباز، گير داد به سيم ميکروفن و ويلسن را کشيد زير فحش و نوشت " اين بابا چطور عکاسي است که سيم ميکروفن را حذف کرده و سر مخاطبان گول ماليده است؟" چند وب لاگ ديگر هم ندای اين بلاگر را با نثار فحش به عکاس لبيک گفتند و جرياني به راه انداختند که چه نشسته ايد که دستکاری های ديجيتالي فاتحه عکاسي خبری را هم خوانده است و حرف هایی از این دست.
ويلسن از همه جا بي خبر که ديد آبرو و اعتبارش هم به همراه خشتکش باد هوا شده، دست به کار شد و خطاب به وب لاگ نويسان خشمگين، نوشت که پدر آمرزيده ها من اين عکس را با سرعت پايين شاتر گرفته ام و اگر به جای زل زدن به آن ساق ها چشم های – کور- تان را باز کنيد متوجه مي شويد که سيم ميکروفن، چون در دست خواننده حرکت داشته، محو شده و رد بسیار کم رنگ سياه با کمی دقت در عکس ديده مي شود.
بلاگر ها بعد از پاسخ ويلسن، به اشتباه شان پي بردند و خشتک او را از حالت بادبان خارج و سر جای اولش مستقر کردند.
لب کلام اين که شبيه داستان خاتون و کدو مولانا، در اينجا بلاگر ها ساق را ديده بودند اما سيم را نديده بودند!

خيلي دوست داشتم مقاله آموزشي را که مجله PDN در باره اين ماجرا منتشر کرد، به يک نشريه وطني بدهم
اما بيشتر بحث مقاله در باره اين عکس است که امکان چاپش وجود ندارد مگر اين که با ويلسون تماس بگيريم و از او بخواهيم جوراب شلواری ضخيم ، دامن يا شلواری را پای خواننده کند و دوباره عکس بگيرد.