عصری ساعت شش بعد از ده روز بالاخره شال و کلاه کردم و از خانه زدم بيرون. رفتيم مطب کاتسف که بخيه ها را بکشد. من توی داستان های بیمارستان که قبلا نوشتم یادم رفت بگویم که اين منشي آتش پاره دکتر کاتسف چقدر باعث شد من و دوستم عليرضا درد بيشتری تحمل کنيم.
منشي کاتسف که به گمانم مامان بزرگ خود اوست مدام در حال بافتن لباسي بود که به نظرم برای یخبندان سوم جهان هم آماده نخواهد شد، با آن سرعت شگفت انگيز ننه کاتسف.
به عليرضا مي گفتم بابا اين که ديگه کاتسف دم دستشه بي انصاف، همان بغل مطب دراز بکشد کاتسف عملش کند یکهو ديدی بين همين مريض های آش و لاش کاتسف که به مطبش رفت و آمد دارند يک آدم معقولی هم پيدا شد و اين طفلک را از شر بافتني اش راحت کرد.

ننه کاتسف، شبهايي که من و عليرضا در بيمارستان درد مي کشيديم و خنديدن برايمان سم بود، سوژه ای بود که باعث مي شد واقعا شکم مان را بگيريم و بخنديم. خدا او را ببخشايد که باعث شد ما اين همه درد بکشيم.
مطب کاتسف دقيقا چهل پله داشت، جالب است که يک جراح عمومی بر سر قله قاف مطبش را بنا مي کند.
کاتسف عصری سر حال بود و کلي گپ زديم. وقتي کاتسف داشت با تيغ بخيه ها را مي بريد و من مثل ماهي توی ماهيتابه جلز ولز مي کردم از من در باره اوضاع لبنان و آينده فواد سينيوره و کابينه اش پرسيد که من هم هم زمان با انجام عمليات آکروبات زير دست کاتسف، آخرين تحليل هايم را از اوضاع لبنان خدمت کاتسف ارائه دادم.
بعد کاتسف نگاهي به من انداخت و گفت ببين اگر من به عنوان جراح کارم را به بهترين وجه هم انجام داده باشم تو بايد بداني که مشکل فيزيولوژيکي برايت پيش آمده و مواظب خودت باشي.
دو هفته باید در خانه استراحت کني و تا شش ماه فعاليت شديد بدني انجام ندهي اگر همه اين کارها را انجام دهي تازه بعد از دوسال هشتاد درصد مشکلت برطرف مي شود.
مي دانم احمقانه است، ولي من احساساتي شدم و اشک توی چشم هايم جمع شد، به لبنان فکر کردم که روزی دوازده کيلومتر پياده روی مي کردم، به جاها و سفرهای ديگر که همه اش ماليد و رفت پي کارش.
به اين فکر مي کردم که مگر توی اين سه سال که از افغانستان به ايران آمدم چند فريم عکس خوب توانسته ام بگيرم که خودم را راضي کند؟ به اين فکر مي کردم که اين همه هزينه اي که برای کارکردن و ياد گرفتن پرداخته ام چه مي شود؟ کاتسف مثل بز نگاهم مي کرد و مهرش را با تمام قدرت چنان زير نسخه و گواهي استراحتم زد که احتمالا ننه کاتسف آن سر مطب دو سه رج بافتني اش باز شد.
کاتسف در برگه گواهي نوشت که اين جنازه تا شش ماه مجاز به فعاليت شديد بدني نيست و کلي استامينوفن هم به عنوان مسکن برايم نوشت و گفت اگر درد داشتي استامينوفن بخور. من که خاطره خوشي از بروفن داشتم از کاتسف پرسيدم اشکال ندارد بروفن بخورم؟ گفت نه فقط چهار – پنج روز بعد اثر مي کند!
من ياد شب عمل افتادم که عليرضا تجويز کرد به جای آن کپسول های فضايي! که قرار بود به خودمان تزريق! کنيم، بروفن بخوريم.
وقتي از مطب کاتسف بيرون مي آمدم صدايش را بلند کرد و گفت صاف راه برو!
گفتم چشم!
يک ساعت بعد عليرضا زنگ زد که چي شد؟ بخيه ها رو کشيد؟
گفتم بيچاره ای عليرضا، کاتسف با دندونش بخيه ها رو ميکشه.