فعلا که ترکیده ام و مجبورم توی رختخواب استراحت کنم و تنها کاری که غیر از خوابیدن انجام می دهم نوشتن همین چرت وپرت ها و ترجمه مقاله ای است که کند پیش می رود.
دلم برای چیزهای ساده ای لک زده: خندیدن، نفس عمیق کشیدن – این دو تا الان مثل اینست که توی شکم آدم مسابقه بولینگ راه بیندازند، بس که درد آور است، بلند شدن از زمین و تختخواب مثل آدم، صاف ایستادن، راه رفتن، دويدن، کوله پشتی برداشتن،بغل کردن، بغل شدن...مي بيني؟ چقدر ساده آدم تبدیل به گوریل می شود؟
هنوز به زور و مثل آدم های نئاندرتال راه می روم، روزی بیست –سی قدم حداکثر، زود کمرم درد می آید چون هنوز نمیتوانم صاف بایستم و مثل گوریل راه می روم و کمر درد مجبورم می کند دوباره بچپم توی رختخواب.
فکر می کردم پنج شب که از عمل جراحی بگذرد می توانم مثل آدمیزاد راه بروم اما مثل این که محاسباتم اشتباه بود.
دکتر کاتسف-چقدر شبیه دکتر فاستوس است!- فردا قرار است بخیه ها را بکشد، اصلا دلم برایش تنگ نشده.
باید تا شنبه ساعت 2 خودم را به تهران برسانم وگرنه همه زحمت ها و کارهایی که شش-هفت ماه است منتظر به ثمر رسیدنش بودم، باد هوا می شود.البته باد هوا که نه، اما به قول دوستی خیلی مسخره است که آن موقع نباشم و توی رختخواب مشغول بافتن قصه های کاتسف باشم.
به کاتسف که امیدی نیست، چون او معتقد است اصولا مریض باید در حالیکه دل و روده اش را داده اند دستش، مثل بچه آدم از روی تخت عمل بلند شود، تاکسی بگیرد و یک راست برود سر کار و زندگیش.
باید تمرین کنم فردا جلوی کاتسف مثل گوریل راه نروم چون می دانم قاط می زند و می گوید این قرتی بازی ها چه معنی دارد. حوصله اش را ندارم.