اين بچه ها که بيشترشان عرب و ساکن کشور هاي مختلف بودند، از چند
روز مانده به اعلام آتش بس در لبنان، در هتلي در شهر بيروت دور هم جمع
شدند
تا به مردم جنوب لبنان دارو و کمک هاي اوليه، پوشاک، مواد غذايي و
کمک هاي پزشکي برسانند.
بچه ها همديگر را تنها از راه فرستادن اي ميل پيدا کرده
بودند و با هزينه خودشان از آمريکا، مصر، سوريه، جنوب لبنان و چند کشور اروپايي به
بيروت رسانده بودند.
روز اول، ساعت ها بحث کردند که در صورت روبرو شدن با
سربازان اسراييلي چه کار کنند، روزهاي بعد هم در باره اسم و رسم گروه شان بحث
و گفتگو کردند.
وقتي جلسه و کار گروهي اين بچه ها را با NGO ها و کارهای گروهي
خودمان مقايسه مي کنم، فاصله زيادي بين خودمان و آنها مي بينم. جالب است که خيلي از
دوستان ايراني به خاطر نداشتن شناخت کافي از اعراب، جدا از اينکه آنها را مسوول بد
بختي ها و اوضاع مملکت خودشان مي دانند تصوري هم از فعاليت های مدني و جوانان فعال
و تحصيل کرده عرب ندارند.
