عکاسي از خرچنگ هاي گوشه گير خليج فارس به دو دليل برايم خاطره ماندگاري شد؛
اول آن که طبيعت بکر محل زندگي آنها به قدري زيبا بود که هرگز از ذهنم پاک نمي شود.
خرچنگ ها براي آفتاب گرفتن روي تخته سنگ هاي بزرگي جمع مي شدند و با کوچکترين
حرکتم، يک دفعه غيب شان مي زد.
دوم آن که وقتي ساعت ها دنبال گير آوردن و عکس گرفتن آنها بودم روي يک تخته سنگ
خيلي بزرگ ليز خوردم و به شدت به سنگ! خوردم.
بيشتر از خودم نگران دوربين و وسايلم بود که خوشبختانه چيزيشان نشد اما پاي راستم هنوز
کمي درد مي کند.