من هم يکي از آن "شناسنامه سفيد ها" هستم که تنها يک مهر
مربوط به انتخابات در شناسنامه ام وجود دارد.
به خاطر آن يک راي روزهاي
آغازين خرداد ماه هفتادوشش هم ناراحت و پشيمان نيستم و محکم پايش ايستاده ام.
ما
ملت عجولي هستيم، عاشق قهرمان و تغيير و تحولات توي چشمي و يک باره هستيم و زود
دلسرد مي شويم.
خيلي با خودم کلنجار رفتم که آيا بايد توي اين انتخابات شرکت
کنم؟ راي سفيد بيندازم؟ يا راه ديگري پيدا کنم که حداقل
خودم از انجامش راضي
باشم.
حالا که خوب فکر مي کنم مي بينم نيامدن مصطفي معين يا آدمي مثل او بسيار
بدتر و پر ضرر تر از آمدن او و امثال اوست،
معين البته سوپر من نيست و ادعاي آن
را هم ندارد، ماهي پنجاه هزار تومان به ما نخواهد داد، رضا خان حزب اللهي
نيست، کت و شلوار سفيد نمي پوشد و پسته و هسته ندارد و مثل خودمان "شهروند
درجه سوم" است.
براي اين که به او راي دهم و حداقل خودم از اين کارم راضي باشم
نياز داشتم که از معين در جلسه اش با وب لاگ نويس ها و روزنامه نگار ها، اين
را بپرسم:
آن قدر شجاع هستي که راي تک تک ما را به زندگي، خانواده و همه
دل بستگي هايت نفروشي؟
اما با اين که نه من اين سوال را از او پرسيدم و نه او
جوابي به من داده است، به او راي خواهم داد.
