By: Nancy Tolford
آقاي مدير مسوول را
ملاقات مي کنيد، پيش نويس مقاله شما را که درباره " حقيقت ديجيتالي" است، مي بيند و
اظهار علاقه مي کند که اگر متن کاملش را برايش بفرستيد آن را در شماره بعد مجله اش
چاپ مي کند.
مقاله را ازطريق اي ميل مي فرستيد و مي نويسيد، اگر مورد قبول و
پسندتان بود، آن را در مجله تان استفاده کنيد. مدير مسوول مقاله را مي خواند و پاسخ
مي دهد، مقاله تان مورد پسندش واقع شده و چاپ مي شود.
کمي بعد پسر آقاي مدير
مسوول با شما تماس مي گيرد و از شما درخواست عکس هاي قطع بزرگ تر و با کيفيت تر
مقاله را مي کند و چون عکس هاي بهتري در دست نيست خودش راهي براي چاپ با کيفيت همان
عکس هاي موجود پيدا و خداحافظي مي کند.
شش-هفت ماه بعد در يک روز دل انگيز
بهاري، شماره جديد مجله آقاي مدير مسوول به دستتان مي رسد و حدود سي صفحه اول را که
با مطالب خود آقاي مدير مسوول پرشده، ورق مي زنيد و اثري از مقاله تان نمي بينيد.
شصت صفحه ديگر را هم ورق مي زنيد، خبري از مقاله شما نيست.
به آقاي مدير مسوول
تلفن مي زنيد و انتشار شماره جديد مجله اش را تبريک مي گوييد و آخر سر هم سراغ
مقاله خودتان را مي گيريد، پاسخ مي دهد که مقاله شما نياز به ويرايش زيادي داشته تا
با " اسکلت بندي" مجله شان جور در بيايد و مي خواستند مقاله را به خودتان بدهند تا
بازنويسي کنيد، که شش-هفت ماه گذشته و مجله هم به چاپ سپرده شده. همه حرف و رنجش شما از اين است که چرا
با تلفني، اي ميلي يا حتي خبري به دوست مشترکي، اين موضوع را به شما نگفته
اند.
آقای مدير مسوول سالهاست که در باره "رعايت اصول" اخلاقي داد سخن مي
دهند.
