متاسفانه وحيد پور استاد از سردبيري سايت "آفتاب"   استعفا   داد.
براي من مدت کوتاه همکاري با او مهم و پربار بود.
وحيد دست من را در انتخاب و اديت عکس هاي سايت کاملا باز گذاشت و
بايد به خاطر اين که به من اجازه داد به راحتي بخش زيادي از ايده هايم  را
در انتخاب و اديت عکس در سايت آفتاب پيدا کنم از او تشکر کنم.

گذشته از اين، در همين مدت کوتاه، امکان عکاسي از سوژ ه هاي منحصر به فردي
را براي من فراهم کرد که به  خصوص  يک  موردش جزو  مهم ترين و  خاص ترين
سوژه هايي است که تا به حال امکان عکاسي از آن را داشته ام و همه آن را مديون وحيد  هستم.
در اين مدت در کمال تعجب ديدم که چگونه براي هر کسي که دستي در روزنامه نگاري داشته باشد
بدون ايجاد محدوديت،  باند بازي و  چشم داشت،  فضايي  براي کار و ارائه اثر ايجاد  مي کند  و تنها
ملاکش نمونه کار و استعداد و توانايي شخص است.
در روزگاري که اغلب به دنبال نوچه پروري اند تا به کار گيري   نيرو هاي  حرفه اي  و مستقل  و ورود
به مجموعه هاي شان هم بدون ورود به دارو دسته و باند و باند بازي هاي شان، امکان پذير نيست،
چنين منشي جاي تعجب هم دارد.
امکان آشنايي با تعدادي از بهترين هاي روزنامه نگاري هم موقعيتي بود که توسط وحيد و پيش از او
آرمن نرسسيان بسيار عزيز،براي من فراهم شد.اگر آرمن در روز هاي برفي بهمن ماه با من  تماس
نمي گرفت تا با وحيد ملاقات کنم کل اين اتفاق و تجربه باارزش هم شکل نمي گرفت .
در"آفتاب"  اصطلاحي  بين بچه ها  وجود داشت که هر  کسي را مسوول "ميزي " معرفي  مي کرد
مثلا ميز ديپلماسي،  ميز آلمان، ميز ويروس، سونامي  و کرمان،  ميز کنترل اف پنج،   ميز قاليباف،
ميزپاچه خواري و ميز افغانستان.
شايد روزي باز هم ميز هاي مان را کنار هم گذاشتيم، ميز هايي که صاحب اصلي شان خودمان باشيم.

وحيد پور استاد در آخرين روزهاي سال 83 در حالي که مريض بود، درضمن ريش توي عکس را هم خيلي جدي  نگيريد،
سبيل البته شوخي بردار نيست!


طلوع و غروب آفتاب به فرمان او بود!( افسوس که پاچه خواري پس از موعد کردم!)